Theo Mommers

Theo komt de bestuurlijk gelederen van Fortuna in februari 2001 versterken. De bestuurlijke structuur van Fortuna gaat per 1 januari 2002 namelijk op de schop. Er komt een raad van commissarissen met daaronder een algemeen directeur. En dat is Theo.

Zijn eerste daad is het herinvoeren van de groene broek. Zijn tweede daad het ontslaan van zowel financieel directeur Cor Nijpels als technisch/commercieel directeur Jacques Opgenoord. Dat was onvermijdelijk, want de lijken vielen in rap tempo uit de kast.

Theo dacht – bij zijn aantreden – te kunnen gaan bouwen aan een middenmoter in de eredivisie, maar moet nu puinruimen bij een club die in de eerste divisie verzeild gaat raken (als de club überhaupt nog bestaat).

Het seizoen 2001/02 begint goed voor hem. Hij heeft snel 4,1 miljoen euro nodig om aasgieren af te weren en dat lukt, mede door een lening van de gemeente Sittard-Geleen. Sportief gaat het slecht. Theo lijdt een persoonlijke nederlaag: hij ontslaat de door hem aangestelde Hans Verèl, de man die hij slechts vijf maanden eerder als de juiste man voor de baan typeerde.

Organisatorisch is de structuurwijziging afgerond. De raad van toezicht (onder leiding van Paul Boels) is vervangen door een raad van commissarissen, met als leden: Emmo Meijer, Jos Nuijen, Jo Abelshausen en Wil Dols (de laatste wordt in september 2002 vervangen door Sjra Philippen). Het dagelijks bestuur (met voorzitter Jules Coenen) is opgeheven en vervangen door een algemeen directeur (Theo).

Theo heeft een team van managers om zich heen die verantwoordelijk zijn voor technische zaken (Fred van Barneveld), commerciële zaken (Ruud Hesp) en facilitaire zaken (Simone Palmans).

Dat is allemaal leuk en aardig, maar het sportieve en organisatorische aspect staat dan al op het tweede plan: Theo doet alles om Fortuna te behoeden voor een dreigend faillissement.

En daarin gaat hij wel heel ver: in februari 2002 klopt hij aan bij Roda om te praten over FC Limburg. MVV wordt er ook bijgesleept en dan weet je dat het binnen de kortste keren op straat ligt. Dat gebeurt en dan is Theo het middelpunt van een emotionele storm. Die arme Theo toch. Hij moet kiezen tussen een failliet Fortuna of een gefuseerd Fortuna.

Nou ja, hij blijkt ook een aanhanger te zijn van de groot Limburgse gedachte. Onder die (valse) voorwendselen was hij ook binnengeloodst bij Fortuna: een club die er toedoet in Nederland. Nu dat met Fortuna niet lukt, zet hij in op FC Limburg om – naast de werkgelegenheid van het Fortunapersoneel – ook zijn persoonlijke ambitie gestalte te kunnen geven.

Maar FC Limburg gaat uiteindelijk voor de derde keer niet door en dan ontpopt Theo zich in twee maanden tijd tot het symbool van de survival van Fortuna. Hij slankt de hele organisatie af. Hij verliest arbitragezaken van spelers met doorlopende contracten, maar daardoor wint hij ze paradoxaal genoeg ook. En dus slaagt hij erin om de uitgaven weer in overeenstemming te brengen met de inkomsten.

Bovendien slaagt hij erin kortetermijnschulden om te zetten in langetermijnschulden, waardoor 24 juli 2002 een gloriedag wordt voor alles en iedereen die Fortuna een warm hart toedraagt, maar vooral voor Theo zelf! Fortuna krijgt een proflicentie van de KNVB.

Tuurlijk, zonder financiële steun van enkele suikerooms had Theo dit kunstje nooit kunnen flikken, maar die suikerooms heeft hij dan toch maar mooi over de streep getrokken.

Maar dan gebeurt iets waar Fortuna Sittard wel vaker mee te maken heeft gehad: niet in staat zijn om de beste talenten vast te houden: Theo vertrekt. Om twee redenen. Enerzijds heeft hij zijn eigen functie bij Fortuna weggesaneerd, dus blijven was ook al niet mogelijk. Anderzijds heeft Theo ook niet de ambitie om te blijven. Zoals gezegd, Theo wil werken bij een club die er toedoet. Fortuna’s toekomst is broos en vooral gelegen in de kelder van de eerste divisie.

En zo komt in september 2002 een einde aan een korte maar hevige periode. Hij was er slechts achttien maanden, maar dat belette niet dat hij een grote impact op de club heeft gehad. Een paar maanden later duikt hij alweer op bij eredivisionist Vitesse, dat een puinruimer zoekt.