Persoon
Jules Coenen
Beroep: bankier met gat in zijn hand.
Jules wordt voorzitter van het dagelijkse bestuur van Fortuna Sittard aan de start van het seizoen 1998/99. Onder hem ressorteren twee directeuren: Jacques Opgenoord (commerciële/technische zaken) en Cor Nijpels (financiële zaken). Boven Jules is er een raad van toezicht onder leiding van Paul Boels.
Een van de eerste zaken die Jules tot een goed einde moet brengen is de overgang van stadion De Baandert naar het Wagner & Partners stadion. Jules geeft een mooie afscheidsspeech bij Stadion De Baandert. Hij geeft aan dat Fortuna verhuist naar een stadion dat midden tussen Sittard en Geleen in ligt.
En dat is ook de kwaliteit van Jules. Hij is niet vies van een optredentje voor / tijdens of na de wedstrijd. Heeft u iets te vieren? Bel Jules voor al uw feesten en partijen.
Sportief hobbelt Fortuna snel achteruit in de daarop volgende seizoen 1999/00 en 2000/01 en – zoals we achteraf te weten komen – financieel hobbelt Fortuna nog sneller achteruit.
In die periode zijn Jacques Opgenoord en Cor Nijpels druk bezig Fortuna de nek om te draaien, door onverantwoorde financiële risico’s te nemen met de transferopbrengsten van Mark van Bommel, Patrick Paauwe en Fernando Ricksen. Die gelden worden structureel uitgegeven (aan spelerssalarissen) terwijl het incidentele inkomsten zijn.
Het lijkt onmogelijk dat Jules hier niet van op de hoogte was (per slot van rekening was hij er als voorzitter van het dagelijkse bestuur verantwoordelijk voor), maar desondanks grijpt hij – nota bene een bankier bij ING – niet in.
In februari 2001 stelt hij interim-directeur Theo Mommers aan, vooruitlopend op een structuurverandering binnen de club per 1 januari 2002. De raad van toezicht zal omgevormd worden tot een raad van commissarissen en de raad van bestuur en de directieleden worden samengevoegd tot één dagelijkse bestuur, met Theo Mommers als beoogd algemeen directeur.
De aanstelling van Theo Mommers blijkt een gouden greep te zijn voor de club, maar niet voor Jules persoonlijk. De financiële lijken die Mommers uit de kast haalt, kiepert hij op straat. Zodat iedereen kan zien wie daar verantwoordelijk voor is. En Jules is één van die hoofdverantwoordelijken.
Het blijft onduidelijk wat het ergste verwijt is dat je Jules moet maken: niet ingrijpen terwijl hij wel op de hoogte was van de financiële wantoestanden, of simpelweg het feit dat hij niet op de hoogte was als voorzitter van het dagelijkse bestuur?
Per 1 januari 2002 verlaat Jules het zinkende schip. Hij vertrekt naar de Rabobank.