De Baandert

De gemeente Sittard ontvouwt in maart 1959 het definitieve ontwerp van een sportcentrum, waarvan een nieuwe accommodatie voor Sittardia het hoofdonderdeel is.

Sittardia speelt zijn wedstrijden op de Sittardia-terreinen in de Sittardse Baandert wijk, maar deze accommodatie voldoet niet meer aan de eisen van de tijd.

De nieuwe accommodatie is gesitueerd aan de Hemelsley, honderd meter ten noorden van de Sittardia-terreinen, nog steeds in de Baandert. Het stadion krijgt vijftienhonderd overdekte zitplaatsen en heeft een totale capaciteit van 25.000 toeschouwers. De kosten van het totale Sportpark ‘De Baandert’ bedragen 2,5 miljoen gulden.

Het duurt echter nog jaren vooraleer de plannen gerealiseerd worden. Op 23 augustus 1964 speelt Sittardia als kersverse eredivisionist er zijn eerste wedstrijd tegen regerend landskampioen DWS. Het met 25.000 toeschouwers uitverkochte stadion ziet Tijn van Lier (DWS) de eerste treffer scoren. Piet Quix zorgt ervoor dat Sittardia het eerste duel in het nieuwe stadion niet verliest (uitslag: 1-1).

Op 25 mei 1968 speelt Sittardia zijn laatste wedstrijd in het stadion (3-1 winst tegen GVAV). Sittardia fuseert op het einde van dat seizoen namelijk met Fortuna ‘54 tot FSC. In het seizoen 1968/69 speelt Fortuna SC haar thuisduels beurtelings in Stadion De Baandert in Sittard en het Mauritsstadion in Geleen.

Het eerste thuisduel van FSC wordt in De Baandert gespeeld. Tienduizend toeschouwers zien Fortuna met 2-0 van Sparta verliezen. Vanaf het seizoen 1970/71 speelt Fortuna SC al zijn thuiswedstrijden in Stadion De Baandert.

In 1973 wordt de staantribune aan de overzijde van de hoofdtribune overkapt (kosten: 140.000 gulden). Het stadion heeft nu een overdekte zittribune (hoofdtribune), een overdekte staantribune en twee onoverdekte staantribunes achter de beide doelen.

In oktober 1976 worden vier lichtmasten geplaatst rondom het stadion. Het geeft Fortuna de mogelijkheid om haar wedstrijden af te werken op de zaterdagavond in plaats van de zondagmiddag, iets wat Fortuna ook onmiddellijk doet. Op zondag concurreert Fortuna met het amateurvoetbal in de regio; op zaterdagavond niet.

Op 16 oktober speelt Fortuna SC voor het eerst een avondwedstrijd in De Baandert tegen Vitesse. Het duel eindigt in 1-1.

In augustus 1984 worden drieduizend stoeltjes geplaatst op de overdekte staantribune tegenover de hoofdtribune. Het stadion heeft dus nu twee overdekte zittribunes aan de lange zijden en twee onoverdekte staantribunes achter de beide doelen.

Op 3 oktober 1984 maakt het stadion zijn Europese debuut als Fortuna Sittard het opneemt tegen het Deense KB Kopenhagen in het kader van het Europacuptoernooi der Bekerwinnaars. Fortuna verslaat de Denen met 3-0 en plaatst zich voor de volgende ronde.

In juli 1986 wordt de overkapping van de twee resterende onoverdekte staantribunes achter de beide doelen afgerond. Vanaf nu is het stadion compleet overdekt.

Op 14 april 1990 wordt de Noordtribune omgedoopt tot de Dr. Thei Jessen tribune, ter nagedachtenis aan de een seizoen eerder overleden arts van Fortuna Sittard.

Op 27 mei 1992 wordt voor het eerst een interland gespeeld in Stadion De Baandert. Nederland speelt een oefenduel tegen Oostenrijk en wint met 3-2. Voor vijftienduizend toeschouwers scoort Frank Rijkaard de eerste interlandtreffer in het stadion.

Op 23 oktober 1999 speelt Fortuna Sittard haar laatste duel in het stadion. Stadion De Baandert voldoet niet meer aan de moderne eisen. De club kan kiezen uit renovatie van het stadion of nieuwbouw elders. De club kiest uiteindelijk voor nieuwbouw.

Achtduizend toeschouwers zien Fortuna met 3-2 winnen tegen Sparta. Wat dat betreft is de cirkel rond, want Sparta was ook de eerste tegenstander van FSC in het stadion. Joost Volmer scoort de laatste treffer in het stadion.

Stadion De Baandert wordt vervolgens afgebroken en maakt plaats voor woningbouw. De enige plaatselijke herinnering aan het stadion is het Leo Hornplantsoen. Leo Horn was de scheidsrechter die het eerste duel in het stadion leidde in 1964. Het plein waaraan het stadion lag, werd naar hem vernoemd (Leo Hornplein), maar met het stadion verdween ook het plein. Het plantsoen moet de herinnering levend houden.