Martin Masset

Martin treedt in oktober 2012 toe tot de directie van Fortuna Sittard, die de dagelijkse leiding in handen heeft. Deze nieuwe directie wordt gevormd nadat het oude dagelijkse bestuur (Wil Meijer, Wil Helwig, Marcel Tinnemans en Jack Aerts) opstapt, omdat overnamebesprekingen met Nacel Abdellah op niets uitlopen en het bestuur er niet in is geslaagd Fortuna naar een financieel veilige haven te loodsen.

Martin is een ondernemer in Sittard-Geleen, die zich bij Fortuna gaat toeleggen op de portefeuille commerciële zaken. Hij is een van de vier nieuwe bestuursleden; de anderen zijn: Kevin Hofland, Bibi Queis en Rob Hofman. Martin wordt echter aangeduid als de kopman van de vier.

Hij gaat de kar dus trekken en ziet zich al snel geconfronteerd met twee (oude) problemen. De oplopende schuldenlast als gevolg van achterstallige stadionhuur en tekorten op de lopende begroting als gevolg van de aanhoudende recessie.

In december 2013 boekt hij zijn eerste succes. Hij overtuigt de Fitland Groep om het stadion over te nemen van VolkerWessels, waardoor Fortuna af is van toekomstige huur (Fitland verhuurt het stadion gratis aan Fortuna) en van de opgelopen schuldenlast (VolkerWessels zet bij de verkoop van het stadion een streep door de openstaande huurschulden).

Dat is grote winst voor Fortuna, alhoewel het onduidelijk blijft hoe Fitland het stadion rendabel gaat exploiteren.

Of Martin erin slaagt een sluitende begroting te realiseren voor het seizoen 2013/14 zal later in het seizoen moeten blijken. Wel is duidelijk dat hij het alleen moet doen. Van wat in oktober 2012 begon als een vierkoppige directie is eind december 2013 alleen Martin nog over.

Kevin Hofland stopte als directielid op het einde van het seizoen 2012/13, maar in zijn kielzog volgden ergens in de tweede helft van 2013 ook Bibi Queis en Rob Hofman. Fortuna hult zich in stilzwijgen over de redenen.

Begin 2014 gaat de organisatiestructuur weer op de schop. Fortuna heeft niet langer een raad van toezicht (Sjra Philippen) en een raad van bestuur (Jo Abelshausen) met daaronder een directie (Martin), maar nu een raad van toezicht (Jo Abelshausen, Rob Hofman en later Carlo Lurasco) en een interim-bestuur, waarvan Martin deel uitmaakt.

In februari 2014 meldt Martin versterkingen. Harry van de Venne gaat zich richten op sponsorbeleid; Rob Schwillens op maatschappelijke verbondenheid en talentontwikkeling.

Na het saneren van de schuld houdt Martin zich in 2014 bezig met het op orde brengen van de begroting. Dat is nodig om uit het strafbankje (categorie 1) te komen van de KNVB. Medio 2014 lukt dat niet, omdat de KNVB Fortuna 64 punten toekent, waar 65 noodzakelijk is. In maart 2015 doet zich een soortgelijk scenario voor: Fortuna scoort 64 punten.

Nadat Fortuna voor het eerst in categorie 1 is beland, is dit de zesde maal op rij dat Fortuna er niet in slaagt om uit categorie 1 te belanden. Lukt dat negenmaal op rij niet, dan kan de KNVB overgaan tot strafmaatregelen.

Martin is dus hard op zoek naar sponsoren die Fortuna naar een hoger plan kunnen leiden. De hoop die in de regio te vinden geeft hij op. In het voorjaar schermt hij met een Zuid-Europese investeerder, maar dat draait op niets uit. Resteert een groep Nederlandse investeerders rond René ter Borgh – de vader van Fortuna speler Jordy ter Borgh – waarmee Martin onderhandelt.

En dat lukt, René ter Borgh wordt een voorname sponsor van Fortuna die zich ook gaat bemoeien met de organisatiestructuur. In mei 2015 haalt Fortuna voldoende punten voor een categorie 2 classificatie, ware het niet dat je zo’n klassering tweemaal moet realiseren om daadwerkelijk naar categorie 2 te promoveren.

Geen nood, dat lukt in juli 2015. Eindelijk verlaat Fortuna het strafbankje van de licentiecommissie, waarmee de hoofddoelstelling van het interim-bestuur erop zit: financiële orde op zaken stellen. Helaas slaagt Martin er niet in de sponsorgroep te verbreden, waardoor de club afhankelijk blijft van de grillen van enkele individuen.

In november, drie jaar na zijn aantreden, legt Martin zijn bestuursfunctie neer. Hij heeft zijn taak volbracht, maar het is geen publiek geheim dat de grillen van de beleidsbepalende (want betalende) mensen zijn vertrek bespoedigd hebben.