Stuurgroep Topvoetbal Limburg

Het begint allemaal als commissaris van de koningin van Limburg Léon Frissen zijn nieuwjaarsrede op 2 januari 2008 uitspreekt. Léon Frissen oppert de fusiegedachte. Een fusieclub – Frissen heeft geluiden opgevangen dat er vijftig miljoen euro beschikbaar is voor zo’n fusieclub – zal de provincie doen opstijgen in de vaart der volkeren. Feiten komen niet op tafel, maar het klinkt leuk.

Dan horen we een maand of tien niets meer over dit idee, behalve dat alle betrokken clubs de fusie afwijzen. Dat is slechts schijn, want op 3 november 2008 tekenen Fortuna Sittard en Roda JC een vertrouwelijke intentieovereenkomst om te komen tot een fusie (MVV doet niet mee).

Op 17 november 2008 is het dan zover, een stuurgroep wordt gevormd die het Limburgse voetbal onder de loep gaat nemen. Leden van de stuurgroep zijn: Peter Vogelzang (voorzitter eredivisie NV), Frank van den Wall Bake (een zelfbenoemde autoriteit op sportmarketinggebied), Sef Vergoossen (het geweten van het Limburgse voetbal), Jos Haverkort (UNO Bedrijfsadviseurs), Arie de Zeeuw (zelfbenoemde communicatiestrateeg van Vodafone), Huub Narinx (Roda JC), Servé Kuijer (Roda JC), Hans Erkens (Fortuna Sittard), Jo Abelshausen (Fortuna Sittard) en Joep van de Voort (JOVO Sports Management). Servé Kuijer zal al snel het veld ruimen na bedreigingen. Hij wordt vervangen door de nieuwe voorzitter van Roda JC: Olaf van Eijndhoven.

Drie aspecten worden onderzocht: (1) de levensvatbaarheid van Fortuna Sittard, (2) de levensvatbaarheid van Roda JC en (3) de potentie van een fusieclub (waarbij ook een oplossing moet worden gezocht voor de schuldenposities van beide clubs, met name die van Fortuna Sittard).

Omdat Fortuna Sittard en Roda JC al een intentieverklaring tot fusie hebben getekend is het onderzoek naar de zelfstandige levensvatbaarheid van Roda JC en Fortuna Sittard een lachertje.

Het adviesbureau Hypercube levert de gewenste conclusies op basis van een lachwekkend rapport: een zelfstandig Fortuna en Roda hebben geen levensvatbaarheid.

Dat is allemaal makkelijk, maar de mogelijkheden van de fusieclub aantonen, vereist feiten op tafel leggen en dan moeten de handen dus uit de mouwen. Niet echt iets waar de stuurgroep veel zin in heeft. We hebben hier te maken met een groep adviseurs; geen mensen die daadwerkelijk iets van de grond trekken.

De vijftig miljoen van Frissen blijkt al snel larie. De dertig miljoen van Vergoossen om het ‘Heerenveen van het zuiden’ te creëren evenzeer. Op 11 maart 2009 lekt het businessplan van de nieuwe fusieclub uit via Dagblad De Limburger (officieel wordt het businessplan op 2 april 2009 gepresenteerd).

Bij de beoogde fusieclub – die Sporting Limburg gaat heten – blijkt er:

– elf miljoen euro aan de inkomstenkant te staan. Zeg maar de begroting van Roda JC (of die inkomsten hard zijn, blijft in het midden);
– veertien miljoen euro aan de uitgavenkant te staan;
– geen oplossing te zijn voor de bestaande schuldenpositie van Fortuna Sittard (circa vijf miljoen euro).

Kortom, de stuurgroep maakt zichzelf belachelijk, door gedurende zes maanden geen enkele euro te vinden die de meerwaarde van de fusie onderstreept. Nul, niets.

Niet dat de stuurgroep het zo ziet, zij wenst (bij de presentatie van het businessplan op 2 april 2009) over een periode van vier jaar 6,7 miljoen euro aan injecties van de gemeenten Sittard-Geleen en Kerkrade en de provincie Limburg om al dit moois te realiseren. Een zogenaamde loopplankfinanciering.

Op 7 april 2009 besluiten Gedeputeerde Staten van de Provincie Limburg die loopplankfinanciering niet te verstrekken aan de fusieclub. De gemeente Sittard-Geleen doet dat ook niet; alleen de gemeente Kerkrade is bereid tot steun en dat is onvoldoende.

Op 8 april 2009 heft de Stuurgroep zichzelf op. De dag nadien verzuipt Sporting Limburg tijdens een persconferentie van de Stuurgroep voordat er een wedstrijd is gespeeld.

Het enige wat resteert is enorme imagoschade voor Fortuna Sittard, Roda JC en de provincie Limburg. We onthouden de arrogantie van een groep mannen die elk heel bedreven zijn in het schetsen van vergezichten, maar een broertje dood hebben aan het concretiseren ervan.

We onthouden de dubieuze rol in deze gespeeld door gouverneur Léon Frissen en de kritiekloze houding van de Limburgse media. In zes maanden tijd krijgen we een afgrijselijk overzicht van hoe bestuurlijk Limburg in mekaar steekt.

Geheel in stijl neemt niemand verantwoordelijkheid voor zijn inbreng in deze saga. Olaf van Eijndhoven blijft voorzitter van een club zonder bestaansrecht, Hans Erkens blijft directeur van een club zonder bestaansrecht, Sef Vergoossen blijft streven naar maximale transparantie, de Limburgse media blijven experts op sport- en economische vraagstukken en Léon Frissen blijft gouverneur van de provincie.

Zo gaat dat in een regio die geteisterd wordt door brain-drain in bestuurskringen, want daar had Léon Frissen natuurlijk wel gelijk in.

Hans Erkens en Olaf van Eijndhoven geven later hun functies bij Fortuna Sittard en Roda JC wel op. Léon Frissen komt onder politiek vuur in het provinciehuis, maar dat dooft weer snel.