Het is alweer drie jaar geleden dat we nog eens voor een mini-trip naar Engeland togen. Hoog tijd dus om een nieuwe reis te plannen. En omdat we liefst zo weinig mogelijk wedstrijden van ons geliefde Fortuna missen, is een interlandweekend daarvoor een geschikt moment. Dat er in die weekenden ook in de Engelse hoogste divisies niet gevoetbald wordt, is voor ons geen bezwaar, in tegendeel zelfs. De keuze valt uiteindelijk op Ebbsfleet United tegen Slough Town, een wedstrijd in de National League South.
Op zaterdag 28 maart is het eindelijk zover. De wekker rinkelt even na de klok van vieren en om klokslag vijf uur draait Guido mijn oprit op. Nadat ook Michèl en Niels zijn opgepikt, kan de reis beginnen. Het is donker en het regent. Geen lekkere omstandigheden maar nadat we even rustig de perikelen op onze werkplekken hebben doorgenomen en de Ring van Brussel zijn gepasseerd, wordt het langzaamaan lichter én droger.
Drie jaar geleden reisden we met hetzelfde gezelschap naar Portsmouth en in de zomer die daarop volgde mochten we zelfs ons eigen Fortuna achterna reizen voor een oefenduel in Londen tegen het beruchte Millwall FC. Vandaag zijn we dus onderweg naar Ebbsfleet United Football Club dat het om 15.00 uur Engelse tijd op gaat nemen tegen Slough Town Football Club. We hebben bewust gekozen voor een club die niet al te ver vanaf Dover rijden ligt, zodat we iets meer ruimte hebben voordat we richting stadion gaan. De speling in ons reisschema wordt bij aankomst bij de shuttle in Calais met een uur verruimd doordat de vriendelijke dame bij de incheckbalie ons kosteloos de shuttle van een uur eerder dan geboekt aanbiedt. Daar zeggen we geen ‘nee’ tegen en zo rijden we even later direct de trein in.
Als uitvalsbasis hebben we Gravesend gekozen, een kleine plaats aan de Thames op circa 75 kilometer rijden vanaf Dover. We rijden vanuit de shuttle zó de M20 op en draaien ter hoogte van Maidstone naar rechts de M2 op. Het is weer even wennen om links te rijden en dan helpt het veel als er een goede navigator naast je zit. Met diens hulp bereiken we rond de klok van tien uur het bedrijventerrein aan de rand van Gravesend. Voorwerk heeft uitgewezen dat hier een Morrisons supermarkt zou moeten liggen en dat blijkt nog te kloppen ook. Nadat de auto is volgetankt, is het tijd om Engelse Ponden te tanken. Twintig minuten later is een eerste gedeelte daarvan al uitgegeven aan bier, chips en chocola.
Een deel van het reisgezelschap krijgt langzaamaan behoefte aan een sanitaire stop dus rijden we snel richting het geboekte Premier Inn hotel dat iets verderop is gelegen aan Wortham Road. Wanneer we de parkeerplaats oprijden slaat ons de schrik even om het hart. Waar we een hotel verwachten, zien we een vervallen pand met bouwhekken eromheen. Gelukkig wijzen de paarse bordjes ons direct in de juiste richting naar de achterkant van de bouwval alwaar zich het hotel bevindt. Inchecken is pas mogelijk vanaf 15.00 uur, maar voor £15 is een early-check in mogelijk en daar maken we graag gebruik van.
Uhmm, waar is ons hotel gebleven?
Nadat de tassen op de kamer zijn gedropt, lopen we richting het centrum van Gravesend. Het blijkt al snel dat we met een typische Engelse plaats te maken hebben. Er staan best leuke huizen tussen, maar we zien evenveel huizen waar het laatste onderhoud enkele decennia geleden heeft plaatsgevonden. Ook worden veel voortuinen gebruikt als milieupark en is het duidelijk merkbaar dat er in Engeland nog geen statiegeld wordt geheven op blikjes en plastic flesjes. Maar het zonnetje schijnt, dus we laten de ietwat troosteloze omgeving onze goede zin niet verpesten. We lopen langs het Community Square waar honderden mensen de Vaisakhi Celebrations vieren, een traditionele feestdag voor Sikhs en Hindus. Onze interesse gaat echter toch net wat meer uit naar het vinden van een geschikte lunchplek dus laten we de feestelijkheden aan ons voorbij gaan.
Groot blijkt het centrum van Gravesend niet te zijn en even later staan we al aan de oevers van de Thames. Het eerder genoemde vooronderzoek heeft ook geleerd dat hier een oude, typisch Engelse pub moet liggen en ook dit blijkt te kloppen. De Three Daws ligt inderdaad aan de rand van de Thames maar blijkt op dit tijdstip nog gesloten. Dan komen we hier straks na de wedstrijd maar even terug, want nu is het tijd om te eten! Wetherspoons is weliswaar een commerciële keten van pubs, maar wel een waar je voor Engelse begrippen aardig kunt eten. Dat blijkt ook in The Robert Pocock zo te zijn. De Big Smoke burgers, BBQ Chicken Melt en Sticky Korean Fried Chicken Bowl smaken ons prima waarna we richting station lopen om de trein te pakken richting Northfleet.
De Thames is en blijft een imposante rivier
Ebbsfleet United speelt haar wedstrijden in het plaatsje Northfleet. Ebbsfleet is geen plaats, maar verwijst naar de rivier die bij Northfleet in de Thames uitmondt. Ook het internationale treinstation is naar Ebbsfleet vernoemd. Ebbsfleet International is een van de tussenstops van de trein van Brussel naar Londen.
Vanuit Gravesend is het slechts vier minuten met de trein naar Northfleet en daar aangekomen zien we dat de omgeving niet veel florissanter is dan in Gravesend. Maar we komen nu eenmaal voor het voetbal en dan moet je over de omgeving niet teveel klagen. Vanuit het station slaan we linksaf Station Road in en lopen dan via Railway Street bergafwaarts. Onder aan Railway Street zien we aan de overkant van de rotonde het Kuflink Stadium al liggen.
Het moderne en degelijke hoofdgebouw
Nadat er voor ons speciaal handgeschreven tickets zijn uitgereikt, lopen we even de fanshop in voor een programmaboekje en de traditionele aanschaf van een pin. Ondanks het feit dat Ebbsfleet op het zesde niveau uitkomt, wordt er bij elke wedstrijd nog een geprint programmaboekje uitgegeven en dat juichen we uiteraard van harte toe.
Geprinte memorabilia horen erbij
Ebbsfleet United FC is een fusieclub die haar huidige naam pas in 2007 kreeg. Daarvoor heette de in 1946 uit Gravesend United en Northfleet United geboren club zestig jaar lang Gravesend & Northfleet Football Club. De club is sinds 2007 altijd uitgekomen in de zogenaamde ‘non league’, oftewel de divisies onder de vier hoogste Engelse klasses die als de ‘Football league’ worden betiteld. Grootste triomf was de winst van de FA Trophy in 2008, de beker voor non league clubs. Vorig seizoen kwam Ebbsfleet nog in de National League (vijfde niveau) uit, maar door een degradatie speelt men nu dus weer op het zesde niveau. Dat is ingedeeld in een noordelijke en zuidelijke competitie en door de ligging speelt Ebbsfleet logischerwijs in de National League South.
Slough Town FC komt uit het gelijknamige Slough, een plaats ten westen van Heathrow op zo’n honderd kilometer afstand van Northfleet. Net als Ebbsfleet wist Slough nog nooit toe te treden tot de hoogste divisies van de Engelse voetbalpyramide. In de gigantische historie, de club werd opgericht in 1889, kwam men altijd op het vijfde niveau of lager in actie. In 2018 promoveerde de club uit de Southern League en trad daardoor toe tot de huidige National League South.
We hebben nog een dik uur tot de aftrap en besluiten alvast het stadion binnen te gaan. Het Kuflink Stadium, in de volksmond beter bekend als Stonebridge Road, biedt plaats aan 4.769 bezoekers en werd gebouwd in 1905 voor toenmalige bespeler Northfleet FC. Benieuwd hoe het stadion er van binnen uit ziet, lopen we snel door de turnstiles. We komen binnen in de hoek tussen de tribune achter het doel (The Plough End) en de kleine staantribune aan de lange zijde, die ook wel Geek’s Corner wordt genoemd. Vanuit daar zien we achter het doel aan de overkant een grote onoverdekte staantribune die de naam Swanscombe End draagt, vernoemd naar een kleine plaats die naast Northfleet ligt.
Swanscombe End biedt plaats aan maximaal 2.000 toeschouwers
Aan de korte zijde links van ons bevindt zich The Plough End. Voorheen was dit een overdekte staantribune, maar vanwege strengere veiligheidsvoorschriften werd de tribune gesloten. In 2006 werd er een tijdelijke zittribune over de bestaande staantribune heen geplaatst. Dat tijdelijk is inmiddels structureel geworden. De naam Plough End stamt van een pub die achter het stadion lag. Deze ligt er nog steeds maar is in 2010 heropend als café waar je alleen nog kunt ontbijten en lunchen.
De contouren van de oude staantribune zijn nog altijd goed zichtbaar
The Plough End vanaf de hoofdtribune bekeken
In 2015 bezochten we dit stadion ook al eens, toen waren we op weg naar Southend United v Luton Town. Destijds werd ons verteld dat het volledige stadion vanaf die zomer van 2015 verbouwd zou worden. Nu, elf jaar later, mogen we concluderen dat men vooralsnog niet verder is gekomen dan het vernieuwen van de voormalige Liam Daish Stand. Die is in 2016 vervangen door een volledig nieuw hoofdgebouw waarin ook de kleedlokalen, fanshop, ticket office, bestuurskamer en business club zijn gevestigd. De verdere renovatie van het stadion kwam stil te liggen en inmiddels liggen er plannen voor een volledig nieuw stadion met een capaciteit van 8.000 bezoekers en met daaromheen ruimte voor onder andere retail, business en leisure. Ervaringen uit ons eigen Sittard hebben geleerd dat dit soort plannen op papier vaak mooier zijn dan in de praktijk.
Het nieuwe hoofdgebouw is vooral functioneel maar de gekozen bouwstijl van de tribune is niet zo onze smaak. Onderaan staan er zes rijen met stoeltjes die in totaal aan iets meer dan 1.000 toeschouwers plek bieden. Bij een beetje regen zit je daar echter al niet meer droog. Verder valt vooral de hoge grijze muur achter de tribune op.
De nieuwe hoofdtribune is niet zo naar onze smaak
Maar een van de voornaamste redenen voor ons bezoek aan het Kuflink Stadium (vernoemd naar lokale sponsor Kuflink, een financiële dienstverlener uit Gravesend) is toch wel The Old Stand. Dit is de oude houten tribune aan de lange zijde die al in 1914 werd gebouwd en in ruim 110 jaar eigenlijk altijd zo goed als in tact is gebleven. De zittribune biedt plaats aan 600 bezoekers.
The Old Stand doet zijn naam eer aan en is een absoluut plaatje!
Nadat we een rondje over alle tribunes hebben gemaakt en een pint hebben genuttigd in de social club achter de Plough End, zoeken we een plekje op de tribunes op. In eerste instantie willen we uit nostalgisch oogpunt op The Old Stand gaan zitten, maar dat blijkt voor mensen boven de 1.80 meter praktisch onhaalbaar door de minieme beenruimte. Zodoende verhuizen we alsnog naar de overdekte zittribune achter het doel.
Onder leiding van scheidsrechter Steve Hughes komen beide ploegen het veld op
‘The Fleet’ is met nog zes wedstrijden te spelen nog volop in de race voor een plek in de play offs voor promotie naar de National League. Met tien ploegen wordt er gestreden om de plekken 2 tot en met 7 die recht geven op deelname aan de play offs. De titel is voor deze clubs schier onbereikbaar, daarvoor lijkt het gat met koploper Dorking Wanderers te groot. Tegenstander Slough Town staat in de middenmoot. Het gat met zowel de onderste als de bovenste plekken is voor ‘The Rebels’ zo groot dat men zich over zowel degradatie als over promotie niet druk hoeft te maken. Maar de ploeg van speler-manager Scott Davies zal haar huid toch zo duur als mogelijk willen verkopen.
De aftrap blijkt symbolisch voor de eerste helft die ons te wachten staat. Een verdediger van de thuisploeg ontvangt de bal en roeit deze meteen keihard in de richting van zijn rechtsbuiten. Het ‘in de richting van’ was wellicht ietwat optimistisch verwoord: de bal zeilt metershoog over de zijlijn. Ook de eerste gele kaart van de wedstrijd laat niet lang op zich wachten. Na exact 135 seconden ontvangt Gene Kennedy van Ebbsfleet een gele prent voor een niet zo heel zware overtreding.
De circa zeventig meegereisde Slough Town-fans hebben wél op The Old Stand plaatsgenomen
Na een minuut of tien komt Slough er gevaarlijk uit, maar een prima tackle op de bal van Josh Passley haalt de angel uit de aanval. Het gevaar is echter nog niet geweken, want Tyrese Dyce komt namens de bezoekers in balbezit. Zijn lage schot richting lange hoek wordt door keeper Matt Hall naast het doel getikt.
Vandaag is het overigens een speciale dag in het Engelse voetbal, het is namelijk Non-League Day. Een initiatief dat in 2010 werd bedacht om het amateurvoetbal in Engeland te promoten. Hiervoor wordt jaarlijks een datum geprikt in een interlandweekend, zodat ook supporters van ‘grotere’ clubs de kans hebben om hun lokale club te bezoeken. Ebbsfleet heeft speciaal voor deze gelegenheid en in het kader van hun scholenproject ruim 200 basisschoolkinderen met begeleiders uitgenodigd. De club speelt dan wel op het zesde niveau en wordt daarmee als amateurclub of semi-professionele club gezien, op veel fronten hebben ze hun zaakjes echter prima voor elkaar. Een actuele en goede website, een scholenproject, de mogelijkheid om voor elke thuiswedstrijd te dineren in het hoofdgebouw, een fanshop, een goede doelen afdeling en ga zo nog maar even door. De activiteiten en organisatie doen dus eerder professioneel dan amateuristisch aan.
Tom Dallison zoekt naar een vrije medespeler
Het spel is vooralsnog niet denderend te noemen, maar dat verwachten we natuurlijk ook niet op dit niveau. Over de inzet valt niks te klagen, maar het gebrek aan creativiteit doet de vraag rijzen hoe er in godsnaam nog een doelpunt moet gaan vallen vanmiddag. Maar we zijn nog niet halverwege de eerste helft, dus laten we niet te vroeg panikeren.
Ebbsfleet United was tussen 2008 en 2013 voor 75% in handen van een online community van voetbalsupporters. Die community, MyFootballClub, bestond in eerste instantie uit meer dan 30.000 leden die elk £35 neerlegden voor een klein aandeel. In ruil daarvoor kon men de club mee besturen door democratisch te stemmen over bijvoorbeeld transfers, ticketprijzen maar ook over welk eten en drinken er werd geserveerd in het stadion. Naarmate de jaren vorderden, nam het aantal deelnemers in de community steeds verder af tot slechts 1.000 en werden er ook steeds minder keuzes aan de leden voorgelegd. Ook financieel liep het steeds moeizamer, met een uiteindelijk tekort van £800,000 per seizoen tot gevolg. In 2013 werd het aandeel terug verkocht aan onder andere een consortium uit Koeweit. Dat verloste de club van de schulden, stelde een bescheiden transferbudget ter beschikking en liet vervolgens de nieuwe hoofdtribune bouwen.
Josh Passley zit Jaiden Celestine-Charles kort op de huid
We zijn inmiddels ruim een half uur onderweg als Ebbslfeet zowaar een kansje creëert. Een voorzet uit een vrije trap van Charlie Seaman wordt door Tom Dallison bijna tot doelpunt verwerkt. Maar bijna is niet helemaal, dus het blijft voorlopig 0-0. Dat blijft het ook na de volgende uitbraak van Slough Town. Luke Holness kan op het doel af en uithalen, maar Ebbsfleet-keeper Matt Hall zit er met zijn voet tussen waardoor de bal van richting verandert en naast het doel verdwijnt.
De beste kans voor Ebbsfleet moet dan nog komen. Een vrije trap vanaf rechts van Ben Coker wordt door Tom Dallison op de paal gekopt waarna de rebound door Gene Kennedy over het doel wordt geschoten. Zo bereiken we een paar minuten later zonder doelpunten de rust.
Luke Holness heeft moeite de bal te controleren
Tijdens de pauze warmen we ons even op in de social club. Dit is een oude bar van een meter of veertig breed, gelegen achter de Plough End. Met onder andere Fosters, Cruzcampo en een lokaal bier op de tap en vele oude foto’s en ingelijste shirts aan de muur vergeet je al snel de schimmelplekken aan het plafond en kun je het gebrek aan daglicht door de afgeplakte ramen makkelijk negeren.
In de social club is het goed toeven
Terug op de tribune zien we dat een groot deel van de thuisfans die de eerste helft van achter het doel op de staantribune volgde, is verhuisd naar de staantribune in Geek’s Corner. Aangezien het zonnetje inmiddels best aardig schijnt, volgen ook wij de tweede helft staand in de frisse lucht.
De tweede helft is amper vijf minuten onderweg als we zowaar de openingstreffer mogen aanschouwen! Bij een uitbraak van de bezoekers schiet Harvey Walker op keeper Matt Hall. De aanval loopt echter verder en wanneer Dan Both het met een schot van afstand probeert, wordt de bal onderweg dusdanig van richting veranderd dat het leer langs de kansloze Matt Hall in het doel verdwijnt. 0-1 en Ebbsfleet moet in de achtervolging.
Slough Town keeper Michael Edegbe heeft geen haast met het nemen van een vrije trap
De wedstrijd kabbelt voort en het lijkt er voorlopig niet op dat Ebbsfleet het tij kan keren. Slough Town beperkt zich daarentegen vooral tot het ophouden van het spel, wat zich onder andere uit in vele (gefingeerde?) blessure en daaropvolgende behandelingen. Het noopt Ebbsfleet-trainer Josh Wright met nog een kleine twintig minuten op de klok tot een driedubbele wissel. Kwesi Appiah, Josh Coley en Lennon Peake komen tussen de lijnen en dat blijkt een gouden greep. Nog geen twee minuten na zijn invalbeurt glipt Peake bij een hoge bal in het strafschopgebied net voor zijn tegenstander Kiki Oshilaja. Die torpedeert hem waarna scheidsrechter Hughes niks anders kan doen dan naar de strafschopstip wijzen en Oshilaja een gele kaart te geven. De penalty wordt feilloos in de linkerhoek geschoten door een andere invaller, Kwesi Appiah.
Appiah heeft Edegbe naar de verkeerde hoek gestuurd
Nu heeft Ebbsfleet ineens het momentum maar met een gelijkspel schiet het niet bijster veel op in de strijd om een play off plek. Haast is dus geboden! Niet dat het direct tot enorme kansen leidt, maar het geloof in een resultaat is terug. Zowel bij de spelers als bij de thuisfans.
En dat geloof wordt vijf minuten voor tijd beloond met een tweede treffer. Een hoge voorzet wordt door Ronny Nelson bij de tweede paal goed terug gekopt. En wie anders dan invaller nummer drie, Josh Coley, kopt vervolgens van dichtbij de 2-1 tegen het net?!
Josh Coley is de gevierde man
Maar de wedstrijd is nog niet afgelopen. En als de vierde official na negentig gespeelde minuten een bord met ‘9’ in de lucht houdt, kan het ineens toch weer alle kanten op. Maar in de toegevoegde tijd komt de overwinning niet meer in gevaar. De 3-1 hangt eerder in de lucht dan de gelijkmaker. Marcus Wyllie kan helemaal vrij op keeper Edegbe af, maar laatstgenoemde redt.
De natuur heeft op diverse plekken in het stadion nog vrij spel
En ook doelpuntenmaker en routinier Kwesi Appiah krijgt nog een goede kans op de 3-1. Vanaf de linkerflank kan hij vrij ongehinderd op het vijandige doel af, maar plaatst de bal vervolgens met de binnenkant van zijn rechtervoet circa tien meter naast het doel. Het blijft dus nog even een beetje spannend, maar ondanks verwoede pogingen kan Slough Town niet meer echt gevaarlijk worden. En als Kiki Oshilaja dan ook nog in de slotseconden een counter van Ebbsfleet onschadelijk wilt maken door al vallend de bal in zijn handen te pakken, is de wedstrijd definitief gespeeld. Het komt Oshilaja op zijn tweede gele en dus een rode kaart te staan. Het wachten of de digitale stadionklok de 100 minuten aan kan, wordt na 99 minuten en 53 seconden helaas ruw verstoord door scheidsrechter Hughes. Het kan het grootste deel van de 1.625 aanwezige toeschouwers echter niet deren, want de drie belangrijke punten in de strijd om een play off plek zijn binnen.
Veel supporters verlaten direct het stadion, van een gezamenlijk feestje met de spelers is blijkbaar geen sprake. Wij wachten wél nog even om de spelers te bedanken voor hun inzet, maar zoeken dan ook de uitgang op. Op weg naar de lokale pub The Rose kijken we nog één keer om.
Hoe lang zou het Kuflink Stadium in haar huidige vorm nog blijven bestaan?
We lopen Stonebridge Road omhoog totdat we bij Station Road rechtsaf slaan en zien The Rose dan al liggen. Het is een typische Engelse pub met dito vervallen en onfris toilet. Wat wél mooi is, is de wand naast het biljart die volledig met covers van programmaboekjes is bekleed. Een handjevol Ebbsfleet-fans evalueert hier de wedstrijd van vanmiddag en ook enkele supporters van Slough Town mengt zich zonder problemen in de gesprekken. Nadat we onze drankjes leeg hebben gedronken, lopen we terug naar station Northfleet. Helaas heeft onze trein vertraging en mogen we ruim twintig minuten in de kou op het troosteloze station wachten.
Een pub veel Engelser dan The Rose vind je niet snel
Eenmaal terug in Gravesend laten we ons door Tripadvisor leiden naar een goed restaurant. We komen uit bij ‘NH44’ maar zien pas bij aankomst dat het een Indiaas restaurant betreft en laat nét dát nu een keuken zijn die de darmen van de helft van ons reisgezelschap iets minder goed kunnen verdragen. Maar gelukkig is er ook een milde curry beschikbaar en die blijkt qua smaakintensiteit goed te verwerken voor beide heren. Ook de medium en hot curry smaken prima waarna we een uurtje later mogen concluderen dat Tripadvisor niet heeft gelogen.
We sluiten de avond af met een paar biertjes in de vanochtend reeds gelokaliseerde Three Daws pub waarna we teruglopen naar ons hotel. Vannacht gaat de zomertijd in en morgenvroeg wacht alweer om 8.00 uur het full English breakfast.
Dat laten we ons goed smaken en beginnen dan aan de terugreis. Nadat ik de koppelingsplaat van Guido’s KIA nog maar eens op de proef heb gesteld, bereiken we ruim op tijd de shuttle terminal in Dover. Deze keer is een trein eerder niet mogelijk waardoor we ruim anderhalf uur de tijd hebben om in de winkels rond te kijken en een sanitaire stop te maken. De verdere terugreis vanuit Calais verloopt net als de heenreis voorspoedig waardoor we tegen 17 uur de Westelijke Mijnstreek bereiken.
We mogen wederom terugkijken op een geslaagde trip. Hopelijk duurt het geen drie jaar voordat we een nieuw reisje gaan plannen!
